اسکارلت جوهانسون
اسکارلت جوهانسون کماکان در بین پردرآمدترین هنرپیشه های هالیوود است. او شخصیت بلک ویدو را به یکی از سمبل های فرهنگ پاپ تبدیل کرده است و برای ایفای نقش در “گمشده در ترجمه” و “زیرپوست” تحسین منتقدان را برانگیخته است. او همینطور بخاطر پذیرفتن نقش هایی که بظاهر مناسب او نیستند، به چهره ای بحت برانگیز” تبدیل شده است که در این بین ایفای نقش “روحی در پوسته” محصول سال 2017 برجسته تر است.
در یکی از مصاحبه های اخیر این هنرپیشه چنین گفت: می دونید، به عنوان یک هنرپیشه باید به من اجازه داده بشه نقش هر انسان، درخت یا هر حیوانی را بازی کنم، چون این شغل منه و لازمه شغل من. البته او خیلی زود با تصحیح گفته های خود اعلام کرد که گفته هایش تنها در دنیایی ایده آل به حقیقت خواهد پیوست، که منفک از عوامل تاریخی و اجتماعی است. با این همه اشکال عمده ای در آنچه اواظهار کرده، وچود دارد و باید در پاسخ به او گفت: نه. تو نباید هر نقشی را بازی کنی.
تعارض های جوهانسون
بدون پرداختن به نقش هایی که جوهانسون تا به حال بازی کرده، نمی توان به این موضوع پرداخت. به نظر می رسد که دقیقاً مانند آنچه از او نقل  شده، او اعتقاد دارد که هر نقشی راباید بازی کند. او نقش کا (Kaa) مار را در کتاب جنگل جان فاورو (Jon Favreau) ، سامانتا در فیلم Her و نقش بیگانه ای اسرارآمیز را در “زیر پوست” بازی کرده است. او همچنین نقش Major در فیلم “روحی در پوسته” را ایفا کرد که اقتباسی بود از مانگای شیرو ماسامونه (Shirow Masamune). میجر به هر شکل و سیاقی ژاپنی است. او یک سایبرگ است که خاستگاه ژاپنی داردو در استخدام دولت ژاپن است. جوهانسون قطعاً ژاپنی نیست.
در پروژه ای دیگر قرار بود او در فیلم Rub & Tug که داستان زندگی واقعی یک مرد دوجنسی بنام دانته بود، ایفای نقش کند. او در پاسخ به واکنش هایی که در مورد این خبر منتشر شده بود گفت: به آنها بگویید نظر نماینده های جفری تامبور، جرد لتو و فیلیسیتی هافمن را جویا شوند.”
با این وجود جوهانسون از پذیرفتن آن نقش منصرف شد و چند روز بعد در اینباره چنین گفت: درک ما از جامعه دو جنسی ها در حال تکامل است و آگاهی من نسبت به این جامعه نسبت به زمانی که آن اظهارات اولیه را داشتم کامل تر شده است و الان متوجه شده ام که کمی تندروی کرده ام و حساسیت این جامعه را نادیده گرفته ام. من نسبت به جامعه دو جنسی ها احترام و علاقه خاصی دارم و خوشحالم که نظراتی در مورد اضافه شدن این افراد به جامعه هالیوود طرح و اجرا شده است.

 

سفید نمایی
مرثیه جوهانسون درباره “درستی سیاسی” را نیز می توان از دریچه متن تاریخی هالیوود تحلیل کرد که مدت هاست چهره های سفیدپوست را در نقش اقلیت ها به نمایش درآورده است. به عنوان مثال جان وین در اثر حماسی سال 1956 بنام فاتح در نقش چنگیزخان ظاهر شد. همه اعضای حاضر در آن فیلم از جمله امپراطور مغول همگی از میان سفیدپوستان انتخاب شده بودند. این فیلم را می توان به عنوان یک فاجعه مطرح کرد و باید گفت استفاده از هنرپیشه های سفیدپوست برای افراد رنگین پوست فرآیندی شرم آور بوده است.
میکی رونی در فیلم صبحانه در تیفانی محصول سال 1961 نقش یک صاحب خانه ژاپنی را بازی کرد و بازی  لورنس فشبورن در نقش اتلو در سال 1995 اولین باری بود که در اقتباس یک شرکت بزرگ فیلمسازی از یک فرد آفریقایی-آمریکایی استفاده شد. بماند.
البته این مسئله چیزی نیست که تنها در فیلمهای سالهای دور اتفاق افتاده باشد. در فیلم خدایان مصر که محصول سال 2016 بود از هنرپیشه های سفیدپوست مانند جرارد باتلر، نیکلای کاستر والدو و جفری راش در نقش خدایان مصری استفاده شد. در فیلم Airbender محصول سال 2010 که بر اساس انیمیشنی الهام گرفته از فرهنگ شرقی ساخته شده بود، تمامی شخصیت ها به استثنای Fire Nation همگی سفیدپوست بودند. ودر فیلم “دیوار بزرگ” محصول 2016 که یک فیلم هیولایی بود و در قرن نهم و در کشور چین اتفاق می افتاد، دوباره بر روی شخصیتی تمرکز شده بود که مت دیمن نقش آن را بازی می کرد. او در آن فیلم نقش یک مزدور اروپایی را بازی می کرد و بار بازی او به دیگر هنرپیشه های چینی می چربید.

 

جنبه های مخرب استفاده از هنرپیشه های سفیدپوست
هر شخصیت رنگین پوست که نقش آن را یک سفیدپوست بازی کرده، می توانست نقطه عطفی برای یک بازیگر رنگین پوست باشد. وقتی “شب مرده های زنده” در سال 1968 اکران شد، بازی هنرپیشه آفریقایی-آمریکایی دواین جونز در نقشی کلیدی تعارضات زیادی را موجب شد. از آن زمان به بعد رنگین پوست های زیادی نقش های کلیدی زیادی را برعهده گرفته اند. ولی بسیاری از این نقش ها جنبه تبلیغ الگوهای نژای قالب را داشته است.
افراد رنگین پوست اغلب از ایفای نقش تاریخی خود هم کنار گذاشته شده اند و نقش های کمی هم که برای به تصویر کشیدن آنها مناسب بوده است از آنها گرفته شده است. البته این مسئله به بازیگران سفیدپوست این امکان را می دهد که در نقش نژادی دیگر نقشی پیچیده تر و نقش آفرینی غنی تری را تجربه کند. پروسه سفیدنمایی حالت معکوسی ندارد. به این معنی که بازی یک سفیدپوست در نقش یک رنگین پوست نه تنها از ارزش های بازیگری او نمی کاهد بلکه به غنای آن کمک می کند.
این مسئله در مورد بازیگران دوجنسی هم صادق است. جوهانسون پیش از این به بازیگرانی که نقش افراد دوجنسی را بازی کرده اند، اشاره کرده است. چرا افراد دوجنسی نمی توانند نقش آن افراد را بازی کنند. اسکار نقشی که جرد لتو بواسطه حضور در فیلم کلوپ دالاس بایرز گرفت می توانست به یک فرد دوجنسی داده شود.
پس از سالها که نقش های افراد به کسانی داده شده است که شباهتی به خود افراد ندارند، آن افراد خاص دیگر خسته شده اند و خواستار دریافت ان نقش ها هستند.
جوهانسون مناسب چه نقش هایی است؟
بازیگر ژاپنی رینکو کیکوچی (Rinko Kikuchi) را در نظر بگیرید که در فیلم حاشیه اقیانوس آرام (Pacific Rim( به ایفای نقش پرداخت. چرا باید جوهانسون مناسب نقش یک فرد ژاپنی باشد؟ در فیلم های هالیوودی موقعیت های مناسب بسیاری برای افراد رنگین پوست وجود دارند. ولی این موقعیت های محدود از آنها دریغ می شود. البته باید بگوییم که کیکوچی لزوماً بهترین فرد برای ایفای آن نقش نیست.
جوهانسون در حال حاضر یک فوق ستاره است. او می توانست هر نقشی را که می خواست در هالیوود بازی کند (مخصوصاً پس از موفقیتی که در فیلم لوسی محصول سال 2014 به دست آورد). نقشی که مناسب او بود و نقش مثلاً یک فرد ژاپنی مستعد پیشرفت را از  او نگرفت. ولی می دانید که در نهایت چه کسی متوجه این موضوع شد؟ خود جوهانسو.
پس از اظهارات جنجالی اش خود در مصاحبه ای دیگر اینطور گفت: من متوجه شده ام که در صنعتی که در آن مشغول فعالیت هستم، کفه ترازو به سمت نژاد قفقازی، افراد غیر دوجنسی و سفیدپوست سنگینی می کند و به همه افراد مستعد شرایط مساوی برای پیشرفت تعلق نمی گیرد. من همواره از تفاوت ها دفاع خواهم کرد و طرفدار جوی خواهم بود که در آن موقعیت های مساوی برای همه افراد در نظر گرفته می شود.
اسکارلت جوهانسون نباید در هر نقشی ظاهر شود
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *