گرامر جامع انگلیسی-انواع اسم

اسم ها
اسم یکی از مهمترین بخش های کلام است، چون ترکیب آن با فعل جمله هسته اصلی جمله را می سازد، که برای هر جمله کامل ضروری است. علاوه بر این اسم می تواند در بسیاری از ساختارهای توصیفی کلمه اصلی باشد. اسم اصلی در کنار کلمه هایی که پیش و پس آن قرار می گیرند، عبارت اسمی (noun phrase) نامیده می شوند.

انواع اسم
طبقه بندی بر اساس معنی
برخی از اسم ها ممکن است به بیش از یکی از گروه های زیر تعلق داشته باشند.

اسم های خاص Proper Nouns
حرف اول اسم های خاص در نوشتار بزرگ است. اسم های خاص شامل موارد زیر هستند:

(الف) اسم اشخاص (Mr. John Smith)
(ب) اسم محل های جغرافیایی مانند کشورها، شهرها، رودخانه ها و غیره (France, Tehran, Nile)
(ج) اسم مذاهب و ملیت ها (a Dutchman, Christianity)
(د) اسم تعطیلات (Easter, Thanksgiving Day)
(ه) اسم بخش های زمانی (Saturday, June)
(و) اسم رویدادها و اسناد بین المللی (World War II, The declaration of Independence)
(ز) اسم تشخص بخشی شده – شیء یا مفهوم انتزاعی (ذهنی) که مانند انسان مورد اشاره قرار می گیرد (Nature, Liberty).

تمامی اسم هایی که خاص نیستند، در گروه اسم های عام (common nouns) طبقه بندی می شوند.

اسم های ذات (Concrete)، اسم های معنی (abstract)
اسم ذات (concrete noun) به اسمی گفته می شود که دارای ماهیت فیزیکی قابل درک و دریافت از طریق حواس پنجگانه است. می توان آنها را دید، بویید یا لمس کرد (flower, girl). اسم معنی (abstract noun) از طرف دیگر به اسم هایی گفته می شود که تنها ماهیت ذهنی دارند (beauty, justice, mankind).

اسم های قابل شمارش یا غیر قابل شمارش Countable/Noncountable Nouns
اسم های قابل شمارش(countable nouns) را اغلب با اضافه کردن s- به آخرشان جمع می بندیم (one girl, two girls). اسم غیر قابل (noncountable noun) شمارش حالت جمع ندارد. اسم های توده ای (mass nouns) بخشی از اسم های غیر قابل شمارش را به خود اختصاص می دهند. این گروه از اسم ها به اشیاء جامدی اشاره دارند که در کمیت های تفکیک ناپذیر سنجیده می شوند (مانند coffee, iron). اسم های انتزاعی (به همراه اسم مربوط به رشته های مدرسه و دانشگاه به همراه عنوان رشته های ورزشی) غیر قابل شمارش هستند.
برخی از اسم های غیر قابل شمارش را می توان در مفهوم قابل شمارش مورد استفاده قرار داد. از اینرو این اسامی را می توان جمع بست. در جمله We have chicken for dinner کلمه chicken به معنی نوعی غذا از جمله اسم های توده ای است ولی در جمله There were many chickens in the yard کلمه chicken اسم قابل شمارش محسوب می شود. علاوه بر این اسم های غیر قابل شمارش اگر به “نوع یا انواع” آن اسم غیر قابل شمارش اشاره داشته باشند، قابل شمارش محسوب می شوند. به عنوان مثال در جمله Many fruits were displayed at the fair کلمه fruit قابل شمارش محسوب می شود، چون به “انواع میوه” اشاره دارد.

اسم های جمع Collective Nouns
اسم جمع (collective noun) کلمه ای است که به گروهی از انسان ها، حیوانات و اشیاء اشاره دارد که به عنوان یک واحد معنایی فرض می شوند. کلمات audience, committee, class, crew, crowd, enemy, faculty, family, flock, folk, government, group, herd, jury, majority, orchestra, press, public, team همگی از اسامی جمع هستند.
در انگلیسی آمریکایی معمولاً اسم های جمع با افعال مفرد در جمله مورد استفاده قرار می گیرند: The committee has decided to make some recommendations. ولی اگر تأکیدنویسنده یا گوینده جمله بر تک تک افراد گروه باشد، در آنصورت فعل جمع مورد استفاده قرار خواهد گرفت: The committee have disagreed among themselves. در مورد برخی از این اسم ها انگلیسی بریتانیایی ترجیح به استفاده از فعل جمع دارد: The government (or the public) were asked to cooperate.
اسم های جمع در گروه اسم های قابل شمارش قرار می گیرند؛ از این رو می توان آنها را جمع بست: All the committeeshave now made their recommendations.

تقسیم بندی اسم ها بر اساس فرم
اسم های مرکب (Compound Nouns)
اسم های مرکب اسم هایی هستند که از ترکیب دو یا چند کلمه برای تشکیل یک واحد معنایی حاصل می شوند. اسم های مرکب شامل گروه های زیر می شوند:

۱٫ اسم + اسم مانند: bathroom, department store, grammar book
این اسم های مرکب متعددترین اسم ها در زبان انگلیسی هستند. در انگلیسی بریتانیایی ترجیح بر قرار دادن خط فاصله (hyphen) در
بین اجزاء اسم است.
۲٫ اسم + اسم ملکی مانند: lady’s maid, artist’s model, traveler’s checks
گاهی اوقات اپاستروفی ( ‘ ) از اخر بخش اول کلمه حذف می شود: a womens college, a citizens bank.
۳٫ اسم + صفت مانند: blackbird, common sense, blueprint
در بین دو بخش این نوع از اسم ها معمولاً خط فاصله قرار نمی گیرد.
۴٫ اسم + فعل مانند: pickpocket, flashlight, dance team
۵٫ فعل + اسم مانند: handshake, garbage dump, lifeguard
۶٫ اسم+ اسم مصدر مانند: dining room, punching bag, wearing apparel
۷٫ اسم مصدر + اسم مانند: fortune telling, housecleaning, air conditioning
۸٫ اسم + حرف اضافه مانند: overalls, by-way, downpour
۹٫ حرف اضافه-قید + فعل مانند: breakdown, makeup, grown-up
۱۰٫ عبارت حرف اضافه ای + اسم مانند: son-in-law, editor-in-chief

اگر پسوند er- به آخر اسم مرکب حاوی فعل اضافه شود، به “عامل، کننده” اشاره دارد؛ مانند: bystander, baby-sitter, pressure cooker.
برخی از اسم های حاوی فعل کمتر در زبان روزمره مورد استفاده قرار می گیرند؛ مانند: ne’er-do-well, a has-been, a might-have-been, newly-weds.
در مورد نگارش اسم های مرکب رویکرد تاریخی بدین ترتیب بوده که اسم مرکب در ابتدا بصورت دو کلمه مجزی نوشته می شده، سپس به مرور زمان با یک خط فاصله در بین اجزاء مورد استفاده قرار می گرفته و همزمان با کاربرد بیشتر خط فاصله حذف می شده و اسم مرکب بصورت اسم تک بخشی بکار می رفته است. زبان آموزان باید توجه داشته باشند که چنانچه در مورد نگارش یک اسم مرکب تردید داشته باشند، باید املای آن را در یک لغتنامه معتبر چک کنند. باید توجه داشت که بدلیل عدم وجود یک قانونو مدون در این زمینه ممکن است در لغتنامه های مختلف شاهد املای متفاوتی باشیم.
در زبان محاوره ای اغلب استرس بر روی جزء اول قرار می گیرد (ʻarmchair, ˊblackbird)؛ دیگر اسم های مرکب ممکن است استرس یکسان در هر جزء داشته باشند (cómmon sénse, wóman dóctor) .

اسم هایی که دارای فرم کلمات دیگر هستند
صفت هایی که به جای اسم بکار می روند
قبل از این گروه از اسم ها اغلب حرف تعریف the قرار می گیرد. وقتی به افراد اشاره داشته باشند، فرم جمع می گیرند. مانند: The rich grow richer, and the poor grow poorer.
نکته: تنها تعداد کمی از این گروه از اسم ها هستند که در انتهای کلمه s- می گیرند: The blacks, the whites
صفت هایی که به ملیت اشاره دارند، اغلب به این صورت مورد استفاده قرار می گیرند؛ مخصوصاً اگر به ch, -sh- یا ese- ختم شوند. مانند: The French, The Irish, The Chinese. صفت های نشانگر ملیت که به an- ختم می شوند نیز اغلب بصورت اسم مورد استفاده قرار می گیرند. با این تفاوت که برای جمع بستن آنها از s- استفاده می شود. مانند: Americans, Italians. اضافه کردن پسوند man- یا men- به آخر صفت های ملیت آنها را به اسم عادی تبدیل می کند که ممکن است مفرد یا جمع باشند. مانند:The Frenchmen, an Irishman.
اشکال صفت که بصورت اسم در جمله مورد استفاده قرار می گیرند، ممکن است صفت عالی باشند ( The richest are not always the happiest) و ممکن است قبل از آنها یک قید نیز بکاررفته باشد (the newly rich, the very poor). حتی صفت های دیگر می توانند نقش توصیفی در این موارد بازی کنند (the deprived poor, the arrogent selfish rich).
برخی از صفت های مختوم به ed- نیز می توانند بصورت مفرد مورد استفاده قرار گیرند: ( his betrothed, the accused, the deceased).
فرم صفت می تواند بصورت اسمی بکار رود که بیانگر یک ایده باشد (Greek philosophers were searching for the good, the true, and the beautiful; The best is still not enough for him) یا یک شیء (please buy some margarine for me; The cheapest is good enough).

فرم های فعل که بصورت اسم بکار برده می شوند
به مثال های زیر دقت کنید:

Swimming is a great sport.
Seeing is believing.

این فرم های اسمی که به ing- ختم می شوند، اسم مصدر (gerund) نامیده می شوند.

فرم های قیدی که بصورت اسم بکار برده می شوند

گروهی از کلمات مانند: from there, by now, until then.

دسته بندی: اسم ها
امتیاز کاربران: