گرامر جامع انگلیسی-کاربردهای اسم

کاربردهای اسم در هسته مرکزی
فاعل (یا نهاد) جمله (Subject of Verb)
کلمه ای است که به کسی یا چیزی اشاره دارد که در موردش صحبت می کنیم. فعل از نظر شخص (اول شخص، دوم شخص یا سوم شخص بودن) و تعداد (مفرد یا جمع بودن) با نهاد مطابقت دارد.

The girl is resting.
The girls are resting.

مکمل فعل (Complement of Verb)
این کلمات مفهوم جمله را بعد از فعل کامل می کنند.

مفعول جمله. مفعول جمله می تواند:
(الف) مفعول مستقیم (Direct Object) باشد. کسی یا چیزی است که عمل فعل را دریافت می کند.

We need some money.

مفعول هم واژه یا تمییز (cognate object) نوع خاصی از مفعول مستقیم است که به جهت فرم یا عیناً شبیه فعل است یا فرمی اشتقاقی از فعل است (She laughed a bitter laugh; He lived a good life).
(ب) مفعول غیر مستقیم (Indirect Object) باشد. مفعول دوم جمله است که عمل فعل متوجه اوست یا برای او به انجام می رسد. مفعول غیر مستقیم در جمله قبل از مفعول مستقیم قرار می گیرد.

Please give that man some money.

مفعول غیر مستقیم را می توان در عبارتی به همراه حرف اضافه to یا for پس از مفعول مستقیم قرار داد.

Please give some money to that man.

از جمله افعالی که مفعول غیر مستقیم می گیرند می توان به bring, buy, give, make, owe, pay, sell, send, teach, write اشاره کرد.

مکمل فاعلی (Subjective Complement)
این کلمه پس از افعال کمکی مورد استفاده قرار می گیرد و به نهاد جمله ارجاع دارد. در حالی که ماهیت مفعول جمله با ماهیت نهاد (یا فاعل) جمله تفاوت دارد، ولی ماهیت مکمل فاعلی با ماهیت نهاد جمله یکسان است.

در بسیاری موارد مکمل فاعلی را تنها مکمل جمله می نامند. این در حالی است که ساختار مکمل می توان هر ساختار پس از فعلی باشد که مفهوم آن را تکمیل می کند. اسم ها و صفت ها هر دو می توانند در جایگاه مکملی قرار گیرند. به همین دلیل از این پس از کلمات اسم گزاره ای (predicate noun) و صفت گزاره ای (predicate adjective) برای ارجاع به مکمل اسم یا صفت استفاده خواهیم کرد. چنانچه به کاربرد کلی تر این کلمات اشاره داشته باشیم می توانیم از لفظ مکمل نیز استفاده کنیم.

مکمل مفعولی (Objective Complement)
این کلمه پس از مفعول مستقیم قرار می گیرد و ماهیتی برابر و یکسان با مفعول مستقیم جمله دارد.

قبل از مکمل مفعولی می توان کلمه as را قرار داد: The country elected Washington as president. از جمله افعالی که پس از آنها می توان مکمل مفعولی قرار داد appoint, choose, consider, elect, name, nominate, select, think هستند.

کاربرد اسم ها در ساختارهای توصیفی

مفعول حرف اضافه (یا مکمل حرف اضافه)
مفهوم زمان، مکان، مسیر و غیره را در جمله کامل می کند و قبل از آن یک حرف اضافه قرار می گیرد.

The student sat at his desk.

گروهی از اسم ها هستند که تنها مفعول حرف اضافه اس هستند که قبل از آنها قرار گرفته است. در جمله The children laughed at the clown کلمه clown ممکن است مفعول حرف اضافه at به نظر برسد، ولی با یک نگاه عمیق تر می توان گفت که این کلمه مفعول مجموعه فعل و حرف اضافه است و از اینرو می توان آن را مکمل هسته اصلی جمله در نظر گرفت. اسم هایی که در چنین نقشی مورد استفاده قرار گرفته اند از این پس مفعول حرف اضافه ای (prepositional object) خوانده می شوند.

اسم در نقش بدلی ( Appositive)
اسم دومی که پس از اسم اول مورد استفاده قرار می گیرد تا به شناسایی بهتر اولی کمک کند ولی از نظر ماهیت همان اسم اول است.

Mr. Johnson, my lawyer, is very intelligent.

اسم اول را می توان در هر یک از کاربردهای مورد اشاره قبلی مورد استفاده قرار داد.

اسم در نقش منادایی (Vocative)
گاهی اوقات یک اسم خاص در ابتدای جمله قرار می گیرد تا توجه شنونده را (که همان اسم اول جمله است) به خود جلب کند.

John, please come here.

اسمی که نقش منادایی دارد معمولاً به اسم “نهاد” اشاره دارد که از آن درخواست می شود کاری را به انجام برساند.

اسم در نقش مضاف (Noun Adjunct)
اسمی که بصورت مجزا قبل از اسم دیگری نوشته می شود و به همراه اسم پس از خود حالت ترکیبی ایجاد می کند.

She’s going to the grocery store.
They have a swimming pool.

برخی اسم هایی را که دارای نقش مضافی در جمله هستند، به عنوان توصیف کننده صفتی معرفی می کنند. اکثر این اسم ها بصورت مفرد هستند، حتی اگر اسم بعدی آنها در جمله بصورت جمع مورد استفاده قرار گرفته باشد (student activities, cigar boxes) ولی برخی از مضاف ها جمع هستند ( a savings bank, women doctors, a clothes closet).
بسیاری از اسم های مرکب که دارای اسم مضاف هستند، عبارت هایی هستند که بصورت قراردادی در زبان مورد استفاده داشته اند. اسم های مرکب مرتب وارد زبان می شوند، چون تولیدات مستمر مستلزم این است که نام منحصر بفرد خود را داشته باشند. همچنین سازمان های متعددی هستند که بطور مستمر موجودیت می یابند و برای آنها باید اسمی در نظر گرفته شود.
علاوه بر این اسم ها که بدلیل رسم موجود ایجاد می شوند، ممکن است شرایط خاص موجب ایجاد ترکیب اسمی جدید شود. این ترکیب ها اغلب نوعی گزاره شکسته است که به شنونده این امکان را می دهد که درک بیشتری از آن جمله بدست آورد. این فرم های خاص در متون فنی و آکادمیک کاربرد بسیاری دارند. روزنامه ها و مجلات جدید اغلب از این تکنیک برای ساخت عنوان جدید استفاده می کنند. نمونه هایی که در اینجا مطرح شده اند، مثال هایی هستند از عناوین مطرح بر روی جلد مجله نیویورک تایمز:

The much-feared plainclothes riot police, a densely populated, inner-city ghetto; New York City’s new and widely lauded campaign financing system.

ساختارهای دیگر هم می توانند کاربرد اسمی داشته باشند. قبلاً به صفت هایی که کاربرد اسمی دارند، اشاره کردیم (the idle rich). ضمیرها نیز می توانند این نقش را داشته باشند (we don’t like him). علاوه بر این باید بگوییم که ساختارهای بزرگتری هم هستند که نقش اسم را در جمله ایفا می کنند.

 تمامی ساختارهایی که به عنوان اسم در جمله بکار می روند، nominal نامیده می شوند.

دسته بندی: اسم ها
امتیاز کاربران: