احیاء صنعت خودروسازی بعد از جنگ جهانی دوم-دهه 1930 دهه ای سخت برای تولیدکنندگان خودرو به حساب می آمد. پس از رکود بزرگ در آمریکا در سال 1929 و فروپاشی وال استریت فروختن اتومبیل هایی که جنبه تجملاتی داشتند، یا برای سطح بالای اجرایی و هیجان ساخته بودند، بسیار دشوار شده بود. و بعد از آن زمانی که مردم بتدریج از وضع بهتر اقتصادی برخوردار شدند، جهان در سال 1939 درگیر جنگ جهانی شد.
تولید اتومبیل در سراسر جهان می رفت که متوقف شود. همزمان با بالا گرفتن دشمنی ها در سال 1942 دیترویت تسلیم این فشارها شد. به عنوان شهری با فعالیت های سنگین صنعتی، کارخانه های این شهر با تغییر کاربری به به تولید تسلیحات مشغول شدند. در این دوران تولیدات خودرو به تولید ماشین های سنگین نظامی و سیستم های چهار چرخ متحرک محدود شده بود. در سال 1945 تولیدات اتومبیل با سرعت خیلی کم و خسته کننده شروع شد. بسیاری از کارخانه ها باید از نو ساخته می شدند، چون بر اثر اصابت بمب ها صدمات زیادی دیده بودند. و در اغلب موارد این مدل های قبل از زمان جنگ بودند که جانی دوباره به صنعت خودروسازی دادند.

کارخانجات تولید اتومبیل در آمریکا یکه تازی می کنند. این در حالی است که کارخانه های اروپایی درگیر بازسازی های خرابی های ناشی از جنگ جهانی دوم هستند. کارخانه هایی مانند کادیلاک مدل های جدید محبوبی را روانه بازار می کنند.

 

صنعت موتورسازی آمریکا که خیلی آسیب ندیده بود، خیلی زود تکنولوژی های جدید را پذیرفت و توانست کادیلاک ها، بیوک ها، فوردها و هادسون هایی بسازد که دنیایی را در رشک فرو می بردند. در اروپا مالیات جریمه ای به نفع تولید خودروهای کوچک کار کرد و طراحان اتومبیل های اقتصادی برای عموم مردم طراحی می کردند. تا اواخر دهه 1940 انتخاب های زیادی در اختیار مصرف کنندگان قرار گرفت. موریس ماینر (Morris Minor) در انگلستان، رنو 4CV و سیتروئن 2CV در فرانسه، فیات 500C در ایتالیا و ساب 92 (Saab 92) در سوئد همگی به این مهم کمک کردند. اتومبیل های با کیفیت تولید شده در انگلستان روند این حرکت را به خود اختصاص دادند. اول هیلی (Healey) 2.4 لیتری و بعد جاگوار XK120 به عنوان سریع ترین اتومبیل ها مطرح شدند. در این میان لندرور با سیستم چهار چرخ متحرک توانست آفرود مشهور آمریکایی جیپ را به چالش بکشد.

کارخانه های خودروسازی ایالات متحده در زمینه تولید خودرو پیشتاز هستند. در حالیکه کارخانه های اروپایی در حال بازسازی خرابی های جنگ هستند، کارخانه هایی مانند کادیلاک مدل های پرطرفداری را روانه بازار می کنند.

 

رویدادهای مهم
سال 1945 – اولین اتومبیل های سالن فولکس واگن تحت نظارت بخش نظامی انگلستان به تولید رسیدند.
سال 1945 – پس از اثبات همکاری مؤسس شرکت رنو لوئیس رنو با نازی ها و زندانی شدن او، شرکت رنو ملی شد.
سال 1946 – صنعت اتومبیل سازی انگلیس پنجاهمین سالروز فعالیت های خود را جشن می گیرد و رژه ای به همین مناسبت در خیابان ها برگزار می شود. آستین ساخت یک میلیون اتومبیل را جشن می گیرد.
سال 1946-اولین تماس تلفنی رادیویی از اتومبیل با تلفن ساخت شرکت موتورولا شکل می گیرد.
سال 1946-مرسدس بنز مجوز ساخت دوباره اتومبیل را از نیروی کار ارتش آمریکا دریافت می کند.
1947-افسانه های ساخت اتومبیل هنری فورد، اتور بوگاتی و مؤسس شرکت جنرال موتورز ویلیام سی دورانت درگذشتند.
1947-دونالد هیلی مدل جدید اتومبیل با موتور 2.4 لیتری خود را وارد تولید می کند. این اتومبیل با سرعت 110 مایل در ساعت (177 کیلومتر در ساعت) سریع ترین اتومبیل تولید شده تا آن زمان است.
سال 1948-در نمایشگاه اتومبیل آمستردام از لندرور پرده برداری می شود.
1948-سیتروئن 2CV به اتومبیل های اقتصادی معنی جدیدی می بخشد.
سال 1949-کادیلاک ساخت یک میلیون اتومبیل را جشن می گیرد.
سال 1949-اتومبیل جدید جاگوار XK120 در بلژیک رکورد سرعت 152 مایل در ساعت (245 کیلومتر در ساعت) را شکست.
سال 1949-اتومبیل ساب 92 در سوئد برای فروش به عموم عرضه شد.

اتومبیل ساب 92 از ساختار آیرودینامیک بسیار مناسبی نسبت به زمان خود برخوردار بود. بدنه این اتومبیل از فولاد یک تکه ساخته شده بود تا کمترین مقاومت در برابر هوا را از خود نشان دهد.

 

احیاء صنعت خودروسازی بعد از جنگ جهانی دوم

اتومبیل های کلاسیک – شاید “رسمی ترین” تعریف از اتومبیل کلاسیک را بتوان از “کلوپ اتومبیل کلاسیک” سراغ گرفت. این نهاد سالها بر این واقعیت تأکید داشت که تنها اتومبیل های “متمایز” و “زیبا”ی صاحب سبک تولید شده بین سالهای 1915 و 1948 را می توان تحت عنوان اتومبیل کلاسیک طبقه بندی کرد. در این تعریف اتومبیل لینکلن کانتیننتال نقطه پایان این ژانر محسوب می شد.
در انگلستان که شاید بتوان آن را محل تولد اتومبیل های اروپایی دانست، نهادهایی سنتی مانند کلوپ اتومبیل سلطنتی بازار خود را در شن بنا نهاده اند. بر اساس نظرات این صاحب نظران، اتومبیل هایی که بین سالهای 1885 و 1903 ساخته شدند و در نشریات سالانه لندن-برایتون به آنها پرداخته شد، “بازنشسته” (Veteran) نامیده می شوند. اتومبیل هایی که بین سالهای 1904 تا 1914 تولید شدند ادواردین (Edwardian) نامیده شدند. و اتومبیل های قدیمی (Vintage) بازه زمانی 1919 تا 1930 را به خود اختصاص داده اند. بر اساس این طبقه بندی با فروپاشی وال استریت در سال 1929 و ورشکستگی بنتلی این دوران طلایی به سر رسید. بر اساس این طبقه بندی اتومبیل های شایان توجهتولید شده بین سالهای 1931 تا 1939 را می توان در گروه “پساقدیمی” جای داد.
در حالیکه وقتی دقیق تر به موضوع نگاه می کنیم، متوجه می شویم که بسیاری از اتومبیل های قابل توجه و صاحب سبک در دهه های 1970 و 1980 تولید شده اند. در این سالها بود که ارزش اتومبیل های قدیمی با سرعت بیشتری در نظر طرفداران رشد کرد. اتومبیل های جاده ای و مسابقه ای دس ساز و پیشروی بیشتری توسط علاقمندان خریداری و نگهداری می شدند و تلاش بیشتری در زمینه حفظ آنها بکار گرفته می شد. نوستالژی های تازه کشف شده به معنی یافتن اتومبیل های دج، موریس، رنو یا فیات هایی بود که در اوایل مسیر کار تولید شده بودند و الان دارای ارزش تاریخی شده بودند. کلوپ هایی تشکیل شدند و مجلاتی منتشر شدند. تاریخچه ها نوشته شدند و خاطرات ثبت و نگهداری شدند. این همه به منظور حفظ گذشته موتوری انجام شد.
با گذر زمان گروه های جدیدی از اتومبیل ها به جرگه قدیمی ها پیوستند و باید به آنها نیز پرداخته می شد. به عنوان مثال اتومبیل های ژاپنی که پیشتر با تبعیض به آنها نگاه می شد، کمیاب و آنتیک شدند و رفته رفته این اجماع شکل گرفت که برخی از آنها از تست زمان عبور کرده اند و می توان به آنها لقب کلاسیک داد.
در این سایت به اتومبیل های کلاسیک تولید شده در بازه زمانی پس از جنگ جهانی دوم تا اوایل دهه 1990 پرداخته شده است که خود بازه زمانی بیش از یک ربع قرن پیش را پوشش می دهد. در این بین فاکتورهای متعددی لحاظ شده و در تقسیم بندی ها اتومبیل ها از طیف های متعددی از اقتصادی ترین تا قوی ترین، اتومبیل های خانوادگی تا نمونه های گران قیمت تجملاتی، و زشت ترین اتومبیل های خشن تا موارد زیبا و بی بدیل قرار داده شده اند. این طیف هم به فاکتورهای مرسوم توجه دارد و هم به ماجراجویی های فنی.
این واقعیت به مفهوم کلاسیک غنای بیشتری می دهد. این درست که برای قرار گرفتن در بین اتومبیل های کلاسیک، یک نمونه باید به قدر کافی قدیمی باشد که حس شگفتی و دوست داشتن را در ذهن شکوفا کند، ولی آنچه نمونه ای را به عنوان کلاسیک مطرح می کند کاملاً نظری است و نظرات هر یک از علاقمندان نسبت به دیگری تفاوت هایی اساسی دارند. همانطور که در زمینه های موسیقی، هنر، غذا و موارد مشابه دیگر هم چنین موضوعاتی به چشم می خورند. در این گروه از اتومبیل هایی که به این منظور تهیه شده اند، نمونه ای یافت نمی شود که کسی نخواهد آن را داشته باشد یا سوار آن نشود یا به تاریخچه آن و نقش آن در پیشرفت و تکامل اتومبیل ها افتخار نکند.نمونه هایی هستند که می توانند مزایده های جنون آمیزی به راه بیندازند. این ها اتومبیل هایی هستند که شما احتمالاً در دوره ای قصد خرید آنها را داشته اید یا به شکلی جمع بندی بخشی از زندگی و خاطرات یا محلی خاص برای شما هستند و همه آنها نقشی در فرایند پیچیده تکامل اتومبیل ها ایفا کرده اند.

 

دنیای اتومبیل های کلاسیک بسیار گشترده و متنوع است. در قلب این مقوله دارندگان این اتومبیل ها هستند که از اتومبیل های قدیمی محافظت می کنند و آنها را از نابودی نجات می دهند. هر چند روزهای پرکار آنها گذشته باشد. در سراسر جهان صدها کلوپ وجود دارند که از ساخته های کارخانه های خاصی نگهداری می کنند و برخی از آنها فعالیت خود را معطوف مدلی خاص کرده اند. ای کلوپ ها پشتیبانی، رابطه دوستانه و تخصص خود را در قالب خدمتی دوستانه ارائه می دهند که لازمه حفاظت و احیای یک اتومبیل کلاسیک در پروژه ای واقع گراست.
عملیات بازسازی اتومبیل زمانی آغاز می شود که آن اتومبیل به انتهای حیات خود رسیده است. بسیاری از اتومبیل ها بعد از 100000 کیلومتر کارکرد و یا چند دست گشتن به قیمت آهن قراضه شان به فروش می رسند. خبر خوب برای محیط زیست این است که 85 درصد از این اتومبیل ها قابل بازیافت هستند. ولی برای یک اتومبیل کلاسیک که دارای یک شرایط برتر (ازجمله قدمت، اصالت و یا هر دو ) است، این تازه اول راه یک زندگی جدید است. زندگی فرآیند احیای دوباره است.
هر علاقمند اتومبیل کلاسیک آرزوی این را دارد که در یک گاراژ تعطیل شده یا طویله ای با یکی از این اتومبیل ها روبرو شود. این در حالی است که بسیاری از این اتومبیل ها را می توان از آگهی های انلاین یا پشت مجلاتی که هنوز تغییرات دنیای مدرن و انتشار نسخه دیجیتال را نپذیرفته اند، پیدا می شوند. دلالان و مزایده ها مکان های دیگری هستند که می توان آنها را خرید. تهیه قطعات یدکی هم موضوع مهمی است. معمولاً برای تهیه قطعات باید با افراد مختلفی تماس گرفت یا به فروشگاه های فروش لوازم دست دوم مراجعه کرد. گاهی اوقات علاقمندان دیگر می توانند اطلاعاتی ارزشمند در این زمینه در اختیار شما قرار دهند.

در مورد اتومبیل های خیلی قدیم یا مدل های اسپورت خیلی خاص، مسیر نسبتاً ساده تر است. به نظر می رسد که جدا کردن بخش ها کار ساده ای باشد، چون پنل های بدنه به فریم های شاسی متفاوتی پیچ شده اند. معمولاً زنگ زدگی های زیادی هستند که باید تعمیر شوند. البته ده ها عمل دیگر نیز باید بر روی انها به انجام برسد. در مورد اتومبیل هایی که در آنها ساختار اتومبیل یک تکه است، کار بسیار دشوارتر است و صبر و مهارت بیشتری را می طلبد.

بازسازی جعبه دنده و موتور سخت ترین بخش هاست. آنهایی که ذهنیت فنی تری دارند این کارها لذت خود را دارند ولی برای صاحبانی که چنین گرایشی ندارند، این مسئله یک کار صنعتی صرف محسوب می شود که باید در کارخانه انجام پذیرد. در بعضی از موارد بعضی از متخصصان مجرب تلاش کرده اند تا نحوه بازتولید قطعاتی را که مدت زیادی است منسوخ شده اند، فرا بگیرند. آنها باید این کار را باید با دست انجام دهند. کاری که قبلاً توسط ماشین الات غران به انجام می رسید.

تعمیر یک اتومبیل مهارت کاملاً متفاوتی نسبت به نجاری یا کار با چرم است که با توجه دقیق به همنشینی بخش های داخلی خانه و دیگر جزئیات و عتیقه جات و … انجام می پذیرد. کار سخت است ولی به محض تمام شدن رضایتمندی زیادی را عاید شخص می کند. آنها معمولاً دوست دارند نتیجه این کار خود را در خیابان ها به نمایش بگذارند و دیگران را در لذت خود شریک کنند.

 

 

تاریخچه اتومبیل های کلاسیک